เมื่อเรายังเด็ก เราคิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้น เราอยากทำอะไรก็ทำอย่างนั้น โดยไม่ต้องมีการเสแสร้ง ไม่ต้องปกปิดความรู้สึก ไม่ต้องมีการใส่หน้ากาก  ไม่ต้องทำอะไรกลบเกลื่อน

               แต่เวลาผ่านไปเมื่อเราโตขึ้นการเลี้ยงดู สภาพสังคม สิ่งแวดล้อม ประสบการณ์ของชีวิต ได้หล่อหลอมให้เราต้องทำอะไรบ้างอย่างเพื่อความต้องการของตนเอง หรือเพื่ออะไรก็ตาม ทำให้คนเราต้องปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงแม้กระทั่งความรู้สึกลึก ๆ ที่อยู่ในใจของเรา บางคนยังไม่รู้แม้กระทั่งจิตใจตนเอง บางคนปิดบังความรู้สึกตนเอง บางคนโกหกหรือหลอกตัวเอง  บ้างคนทำอะไรมีเบื้องหน้าเบืองหลัง มีลับลมคมใน ในเมื่อกับตัวเองบางคนยังไม่รู้ตัวเอง ปิดบังความรู้สึกของตนเอง  กับผู้อื่นเขาก็ทำไม่ต่างกัน

                บางคนทำดีกับคนอื่นต่อหน้าอีกอย่างลับหลังอีกอย่าง บางคน ปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอ  บางคนแอบนินทาเขาลับหลัง  บางคนทำเหมือนจริงใจแต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่

                แม้แต่การทำความดี บางคนทำความดีเพื่ออยากให้คนยกย่องชมเชย บางคนทำดีเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกในด้านไม่ดีของตัวเอง บางคนทำดีเพื่อเอาหน้า ทำความดีหวังผล  ทำตัวเหมือนมีคุณธรรมจริยธรรม บางคนทำเหมือนมีน้ำใจ ทำตัวเป็นคนดี ดีกับคนอื่น ๆ เสมอ (แต่แอบแฝง)

                 ความจริงใจของคนนั้นจึงอยู่ที่ไหนวัดได้หรือไม่ ดูได้จากอะไร  การแสดงออกอย่างไร   นอกจากความรู้สึกที่บุคคลจะสามารถสัมผัสได้เอง บางคนรับรู้ถึงความจริงใจนั้น ในขณะที่บางคนรู้สึกไม่ไช่ความจริงใจ ของคนคงต้องดูกันนาน ๆ ไม่ใช่ดูแค่ผิวเผินหรือรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น